Wszystko jest mi obojętne - czy to choroba?

Witam!

Rzeczywiście Pani problem jest poważny. Obojetność świadczy o apatii, czyli zmniejszeniu lub braku wrażliwości na emocje. Niejednokrotnie obserwuje się wówczas także zniesienie zainteresowań, unikanie kontaktów interpersonalnych, stronienie od ludzi i, wspomniny przez Panią, zanik odczuwania przyjemności, który fachowo określa się mianem anhedonii. Powyższy zestaw objawów często świadczy o depresji lub zaburzeniach nerwicowych.

Antoni Czechow, rosyjski pisarz, mówił, że "obojetność to paraliż duszy, to przedwczesna śmierć" i tak naprawdę świadczy o bezsilności człowieka, a nie o tym, że jest się "twardą dziewczynką", jak Pani to określa. Obojętność może być rodzajem maski, która uwiera i jest niewygodna. Tak naprawdę każdy z nas potrzebuje innych do dojrzałego życia. Apatia, anhedonia, brak motywacji i przygnębienie, a z drugiej strony chęć kontaktu z ludźmi, mimo braku zaufania do nich, świadczą o sprzecznych dążeniach. Zgeneralizowana utrata radości życia może wynikać z nerwicy, która zasadza się na nierozwiązanych i nieuświadomionych konfliktach wewnętrznych między potrzebami a obowiązkami, między pragnieniami a normami społecznymi albo z braku opieki ze strony rodziców w okresie dzieciństwa.

Myślę, że najlepszym sposobem uporania się z ową "obojetnością" byłoby spotkanie z psychoterapeutą. Zastosowanie terapii poznawczo-behawioralnej umożliwiłoby odkrycie i zrozumienie mechanizu Pani zachowania oraz rozwiązanie konfliktów wewnętrznych. Radzę udać się do poradni zdrowia psychicznego.

Pozdrawiam i życzę powodzenia w odzyskiwaniu optymizmu życia