Natrętne myśli?

Mam 40 lat rodzinę, 3 dzieci, w tym najmłodsza 12 lat jest niepełnosprawna od urodzenia tzn. ma wrodzoną wadę serca i ZZW, astmę oskrzelową i alergię całoroczną, jak pozostała starsza dwójka dzieci. Córka ma tylko zasiłek pielęgnacyjny, bo świadczenia pielęgnacyjnego na nią nie mam bo mi odebrali i nie pracuję ze względu na częste jej zasłabnięcia. {o prostu muszę być pod telefonem jak zasłabnie i odebrać ją ze szkoły. W 2006 r. znalazłam się w szpitalu neurologicznym, nie pamiętam jak, tylko wiem tyle, że mąż znalazł mnie ok 20 km od Poznania i stwierdzono udar, niedokrwienie mózgu i amnezję wsteczną. Do dzisiaj mam problemy z pamięcią, nie pamiętam dat urodzenia dzieci, swojej, mam problemy z zapamiętywaniem. Co prawda notuję sobie ale i tak zapominam. Po wyjściu ze szpitala okazało się, że podjęłam kredyt z PKO tzw. kartę kredytową ale ja już wtedy nie pracowałam. Nie wiem jak mi przyznali i teraz mam sprawę w sądzie. Nie wiem co zrobię, bo boję się przyznać mężowi, który i tak już dużo zniósł ze mną. Staram się jak mogę, ale już od półtora roku nie chodzę do psychiatry, bo i tak nic mi to nie pomaga. Po prostu nie mam siły i pieniędzy na leki które i tak mam niektóre bezpłatne ale to i tak nie rozwiąże moich problemów finansowych, a zwłaszcza spłaty długu. Boję się, że coś zrobię sobie, a ucierpi na tym moja rodzina. Wiszę w próżni jeśli, tak to można nazwać, chcę dobrze, ale mi nie wychodzi. Moja własna matka stwierdziła, że "dostałam na łeb". Jedynie z dalszej rodziny nie odsunęła się moja teściowa, ale jej też nie mówię wszystkiego, bo to już kobieta starsza po siedemdziesiątce i nie chcę jej martwić. Już mam dosyć udawania, chcę to mieć za sobą, ale nie wiem co mam robić, nie chcę martwić męża i dzieci, bo dosyć już narobiłam bajzlu w życiu rodzinnym. Czekam tylko na rozprawę w sądzie, a potem będzie wóz albo przewóz, bo do więzienia nie pójdę za coś czego nie pamiętam. Kto chce to skomentuje negatywnie albo pozytywnie, ale moja sytuacja jest bezbramkowa, bo nikt nie jest mi w stanie pomóc, bo kto pomoże takiej wariatce jak ja? Tylko pozostaje mi napisanie testamentu a w nim zawarcie klauzuli o nie przyjmowaniu mojego długu przez rodzinę. Być może do zobaczenia, a być może żegnam zobaczymy po nowym 2010 roku.