Mąż zaczął oglądać filmy pornograficzne. Chyba się uzależnił. Czy ja tylko wyolbrzymiam problem?

Jeżeli szanowna autorka listu jest zainteresowana rozmową zapraszam pod nr gg 10397185.

A najgorsze jest to że większość osób uważa to za normalne. Ja jestem przerażona tym co zaobserwowałam. Coraz więcej seksu, tego wyuzdanego. Telewizja, internet, gazety itp. Nikt nie ma nad tym kontroli, niby tabu i nikt nie mówi głośno o możliwości uzależnienia się. Moje życie straciło tą całą magię, Chyba jesteśmy na to skazane... A ja na dzień dzisiejszy mogłabym wymiotować na mojego obleśnego męża, który do seksu karze mi ubierać się jak dziwka (czytaj: tak jak widział na filmach porno), bo inaczej go nie podniecam.

Kiedy zakładałam ten wątek, myślałam że jestem jedyną która ma obsesję na tego typu filmy. Która robi problem z tego co normalne. Znalazłam taką stronę internetową, na której wypowiadają się osoby dotknięte tym problemem. Problem jest naprawdę poważny. Dziękuję Paniom za wypowiedzi, jest mi dużo lepiej. Tak naprawdę nikt kto nie ma tego problemu nie ma pojęcia o tym co my mówimy. Jak ciężko się żyje w takim związku kiedy partner robi z nas maszynki do seksu, a o czułości i zaufaniu możemy zapomnieć. Mój mąż robi ze mnie wariatkę że on tego nie ogląda a to tylko przez przypadek te strony porno w historii. Nie podniecam go seksualnie, nie sypia ze mną a to tylko pogarsza moje samopoczucie. Czuję się samotna z tym wszystkim. Najchętniej wyrzuciłabym komputer przez okno. Mam depresje, dla dzieci funkcjonuję na co dzień. Niedługo wracam do pracy i zagroziłam że jeśli znajdę jakieś strony czy filmy, ujawnię nasz problem rodzinie. Już mi wszystko jedno...

Ja mam ten sam problem co wy. Mamy dwójkę dzieci: 4 lata i 6 miesięcy. Jesteśmy małżeństwem od 5 lat. Przez przypadek odkryłam oglądając historie, że mój mąż ogląda zdjęcia nagich kobiet. Co gorsza, robi to prawie codziennie. Ja zmęczona idę spać, gdy uśpię dzieci, wołam go do sypialni by się przytulic, a on zamyka się w gabinecie, bo jeszcze musi popracować. Następnego dnia sprawdzam i widzę, że oglądał znów tę samą stronę. Co więcej, zauważyłam , że wraca do zdjęć tych samych kobiet przez wiele dni. Ostatnio, gdy miał wolny dom, bo wyjechałam na cały dzień, to zaczął oglądać filmy porno, wiec to się rozwija. Wykańcza mnie ten fakt psychicznie, rozmowy nic nie dają. Kiedyś nie wytrzymałam i wszystko mu powiedziałam, że wiem o tym, że czuje do niego odrazę i niechęć a on szedł w zaparte. Robił ze mnie idiotkę, mówił , że raz przypadkowo jakieś zdjęcie mu się otworzyło. Był tak zarozumiały, że nawet nie przyznał się do tego. Powiedziałam mu, że jest dla mnie ohydny przez to i odejdę jak się to nie skończy, ale nic się nie zmieniło. Trochę mi ulżyło, że to z siebie wyrzuciłam. Dla dobra dzieci staram się z tym pogodzić i udaje, że nie wiem, choć codziennie sprawdzam i przekonuje się, że nadal ogląda te zdjęcia. To wszystko odbija się na mojej psychice i sprawia, że czuje się nieatrakcyjna. Nie ufam mu już i boje się, że może mnie również zdradzać, skoro tak kręcą go te zdjęcia.

to smutne !

faceci to wzrokowcy i potrzebują może takiej stymulacji. Ja bym nie miała nic przeciwko, lepiej niech sobie poogląda niż jak ma gdzieś wyskoczyć...

witam...właśnie wczoraj przyłapałam męża na tym że zostawił po sobie ślad po tym jak się onanizował przy oglądaniu filmu porno,jestem załamana bo myślałam że w naszym małżeństwie niczego nie brakuje jestem otwarta na nowe doświadczenia nigdy nie odmawiam mężowi sexu a wręcz sama go uwielbiam...tłumaczył się że zrobił to z ciekawości ale nie wiem co myśleć i czuję obrzydzenie do tej sytuacji jak tylko o tym pomyślę...:{ pomóżcie mi to zrozumieć bo nie chce stracić męża do końca...

Przeczytałam z uwagą poprzednie posty, płakać mi się chce... bo z ciepłego męża obok mnie w łóżku nie ma śladu, teraz leży obok mnie "zimny drań". Obydwoje jesteśmy po 50-tce, dorosłe dzieci, problemy dnia codziennego... apodyktyczny charaker męża... Ten związek jest moim drugim, jego też. poznaliśmy się w 2007 roku i wtedy świat był koloru różowego. Od ok roku nasz seks w niczym nie przypomina wcześniejszych chwil rozkoszy, które dla mnie były twórcze w naszym związku. Mąż jest stałym bywalcem stron porno, seks. Kiedyś tylko podczas mojej nieobecności, teraz zdarza mu się np od rana w weekend(do czego się oczywiście nie przyznaje). Dla mnie jest to totalnie nieakceptowalne! Tym bardziej, że stracił w moich oczach wszystko, co sprawia, iż mu ufałam. Oczywiście moja kobiecość cierpi najbardziej. Jestem atrakcyjną kobietą, nie raz widzę na sobie wzrok innych mężczyzn... jednak dla mnie ten jeden jest najważniejszy i nie wyobrażam sobie abym mogła dać upust swoim potrzebom w tak prymitywny sposób, jakim jest zaspakajanie potrzeb erotycznych wirtualnie, albo w realu z innymi, zarobkującymi w ten sposób, znaleźć sobie kochanka! Mąż zbywa mnie obraźliwą kpiną i drwi ze mnie przy każdej próbie znalezienia porozumienia. Przykre, wręcz beznadziejne. Nasze małżeństwo, przy innych codziennych, czasem niełatwych drobiazgach, urastających do problemu; jest jednym wielkim konfliktem. Jego egoizm w zaspakajaniu swoich potrzeb, powoduje we mnie blokadę, którą nie da się usunąć na pstryknięcie palcem. Tęsknię za jego ciepłem, fascynacją mną... a nie obrazem z pornusa. Jest zimny jak lód, zdarza się nawet, że próbuje traktować moje ciało instrumentalnie, co wzbudza we mnie odruch wymiotny. Wiele nas dzieli, ale też wiele nas łączy i nie mogę uwierzyć, że inteligentny człowiek, nie rozumie(nie próbuje, nie chce) zrozumieć jaką mi krzywdę wyrządza, a co za tym idzie, jak destrukcyjnie wpływa na nasz związek. Szydzi z mojego kiepskiego stanu emocjonalnego. Jestem bliska odejścia... on uważa(jak w poprzednich postach), że jestem nienormalna, ale od kilku miesięcy mam sesje u terapeuty i wiem, że mam prawo domagać się od mojego męża szacunku dla mnie. Szacunku płynącego z serca a nie z perfidnego działania, by zaspokoić swoje płytkie żądze! Zgadzam się z innymi kobietami, które jak ja, pragną ciepła i spokoju, ale nie tego z ekranu monitora, lecz tego prawdziwego z wnętrza mojego mężczyzny! Boli najbardziej to, że życie jest naprawdę piękne, tylko trzeba je "podlewać" jak roślinkę na parapecie... a skoro najbliższa mi osoba "podlewa nie tę doniczkę... to jest to dla mnie jednoznaczne z poniżaniem mnie i brakiem elementarnego oddania osobie najbliższej tego, co w małżeństwie najważniejsze. Zdrada ma różne twarze... jednak zawsze też swój początek, w moim małżeństwie początek nastąpił szybko... koniec jest pewnie blisko!

Szanowne Panie,

Pozwalam sobie zabrać głos w toczącej się w powyższym wątku dyskusji jako mężczyzna uzależniony od pornografii, który ponad trzy lata temu, mając dwadzieścia kilka lat, z własnej woli, nie będąc w związku, rozpoczął terapię i dziś już ponad dwa lata żyje w szczęśliwej wolności od pornografii. Czynię to po to, by dać Wam (oraz Waszym partnerom) nadzieję popartą własnym przykładem, że osoba uzależniona od pornografii może uczynić swoje życie wolnym od niej i dzięki temu uczynić życie swoje, jak również swych bliskich, naprawdę szczęśliwym.

Pornografia, zagrożenia związane z jej stosowaniem, jej wszechobecność, powszechne niezrozumienie tego czym w rzeczywistości ona jest, to tematy tak bardzo obszerne, że są im poświęcane całe książki (oczywiście, jak to zwykle bywa, przede wszystkim na Zachodzie, bo w Polsce niestety bliższe przyglądanie się tej sferze dopiero raczkuje). Dlatego skupię się tylko na tych kwestiach, które są moim zdaniem najważniejsze, by pornografia przestała niszczyć życie człowieka od niej uzależnionego i jego bliskich (nie trzeba być zresztą uzależnionym od pornografii, by, nawet nieświadomie, cierpieć z powodu jej używania przez siebie i sprawiać tym dodatkowo ból bliskim) oraz jakie mnie osobiście pomogły najbardziej. Należy tu według mnie wymienić:

1) przyznanie się przez daną osobę przed sobą, że korzystanie z pornografii powoduje w jej życiu problemy, a przynajmniej zauważenie, że "coś jest nie tak". W moim przypadku tymi problemami były przede wszystkim: poświęcanie czasu na oglądanie pornografii kosztem nauki, a później pracy i związane z tym obniżające się wyniki w obu dziedzinach, zarywane noce spędzone przy oglądaniu pornografii, smutek i poczucie winy towarzyszące, mniej czy bardziej, prawie każdej "sesji" przed komputerem;

2) przyznanie się przez daną osobę przed sobą, że własne, wielokrotne starania podejmowane w celu zaprzestania, czy choćby znacznego ograniczenia ilości czasu poświęcanego na pornografię, są nieskuteczne. W moim przypadku oznaczało to ciągłe zarzekanie się, że "już więcej nie będę", po czym następnego dnia, a nawet kilka godzin później, znów oglądałem kolejne zdjęcia czy filmy porno;

3) świadomość tego, że oglądanie pornografii może uzależniać. W moim przypadku stanowiło to bardziej przeczucie, niż posiadanie wiedzy. Z jednej strony czułem wyraźnie, że stosowanie pornografii ogranicza moją kontrolę nad moim własnym życiem, ale z drugiej wydawało mi się, że skoro seks jest w życiu człowieka czymś naturalnym, a pornografia dotyczy właśnie sfery seksualnej, to używanie jej, nawet częste, jest normalne i nie niesie za sobą groźby uzależnienia. O tym, jak bardzo myliłem się, dowiedziałem się dopiero u psychologa, który powiedział mi w sposób jasny i stanowczy, że człowiek może uzależnić się tak naprawdę od wszystkiego, różna jest natomiast siła uzależnienia od różnych czynników. Powiedział mi też od razu, że pornografia stanowi jeden z silniej uzależniających czynników, gdyż podczas jej oglądania dochodzi do intensywnych procesów wydzielania endorfin, czyli hormonów odpowiedzialnych za dobry nastrój. Człowiek zatem uzależnia się nie tyle od samej pornografii, ile od silnych emocji wywołanych jej oglądaniem;

4) zwrócenie się o pomoc do specjalisty. Tu zależy mi bardzo na podkreśleniu czterech kwestii.

Po pierwsze, tylko specjalista może postawić jednoznaczną diagnozę. Jest to bardzo ważne, gdyż inaczej przebiega terapia osoby uzależnionej od pornografii, a inaczej osoby, która wprawdzie nie jest jeszcze uzależniona, ale przez oddawanie się pornografii wystawia się na niebezpieczeństwo uzależnienia. Są wreszcie i osoby stosujące pornografię bardzo często, które - podobnie jak niektóre osoby pijące bardzo często alkohol, chodzące do kasyna itd. - mimo to nie uzależnią się (co oczywiście nie znaczy, że oddając się pornografii robią coś dobrego, bo pornografia najzwyczajniej podważa podstawowe ludzkie wartości). Uzyskanie trafnej diagnozy ma też znaczenie kluczowe dlatego, że pornografia jest ściśle związana ze sferą seksualną człowieka i ilekroć mówi się o uzależnieniu od pornografii należy zbadać, czy osoba nie jest uzależniona od masturbacji, czy też od seksu w ogóle. Takie uzależnienia towarzyszące mogą bowiem występować przy uzależnieniu od pornografii, ale - jak w moim przypadku - nie muszą.

Po drugie, sugeruję by pomocy szukać raczej u psychologa, niż u seksuologa, chyba że dany terapeuta łączy w sobie obie specjalizacje. Seksuolog, który skończył studia medyczne, a nie psychologiczne, rzadko kiedy posiada wiedzę psychologiczną, bo najzwyczajniej nie miał jej kiedy nabyć. Seksuolog może zatem w mojej ocenie najskuteczniej doradzić wtedy, gdy pacjent zgłasza się z problemami dotyczącymi podłoża fizycznego jako stricte medycznego. Uzależnienie dotyczy natomiast przede wszystkim sfery psychicznej i dlatego właśnie terapia problemów wywołanych pornografią powinna odbywać się pod okiem terapeuty po studiach psychologicznych. Jeśli zaś psycholog zrobił studia podyplomowe z seksuologii i w ten sposób został nie tylko psychologiem, ale i seksuologiem, to plus dla niego. Ja prawdziwą pomoc otrzymałem jedynie od psychologa, który pozwolił mi dotrzeć do tego, co jest moim zdaniem niezbędne do prowadzenia życia wolnego od pornografii, tj. do zrozumienia tego, czym pornografia jest i dlaczego - pomijając różne, nieraz poważne zagrożenia związane z jej oglądaniem - po prostu nie warto jej używać. Pozwolił mi uzyskać stan, w którym - co szczególnie ważne - pornografia nie przedstawia dla mnie żadnej wartości i nie jest mi już do niczego potrzebna.

Po trzecie, uważam, że w miarę możliwości terapeutą przy problemie dotyczącym oddawania się pornografii przez mężczyznę powinien być mężczyzna (również przy terapii dla par, gdy w terapii towarzyszy uzależnionemu mężczyźnie jego partnerka). Muszę powiedzieć, że dla mnie jednym z kluczy do rozwiązania problemu było właśnie to, że o żałosności pornografii, o niemęskości pornografii, o wykorzystywaniu kobiet przez pornografię i zagrożeniach z nią związanych powiedział mi właśnie mężczyzna, który sam miał udane życie osobiste ze wspaniałą kobietą oraz dzieci. To mi imponowało i wtedy właśnie po raz pierwszy zrozumiałem, że oddawanie się pornografii nie świadczy o sile mężczyzny, lecz o jego kompleksach.

Po czwarte, sugeruję, by udać się do psychologa również wtedy, gdy dana osoba czuje, że coś z tym używaniem przez nią pornografii "nie jest tak", ale nie jest przekonana, na ile używanie pornografii stanowi w jej życiu problem. Ten wniosek wynika z tego, że moim zdaniem ludzie mają często skłonność do zaniżania znaczenia danego problemu w ich życiu. W szczególności dotyczy to osób uzależnionych, które najczęściej znajdą sto różnych sposobów na to, by w jakiś sposób wytłumaczyć przed sobą niepokojące zachowanie tylko po to, by móc oddawać mu się nadal mimo powtarzających się negatywnych skutków. Tak było ze mną. Dopiero gdy napomknąłem w trakcie drugiej wizyty (a nie pierwszej, bo podczas pierwszej starałem się zahaczyć o różne moje problemy byleby nie o pornografię) o oglądaniu pornografii, psycholog sam "pociągnął mnie za język" i wkrótce wszystko stało się jasne. Przy okazji tego wątku chcę też poddać pod rozwagę Paniom, których partnerzy nie widzą albo nie chcą widzieć nic niewłaściwego w swoim oddawaniu się pornografii, by postarały się namówić swego partnera na wizytę u psychologa nawet pod pretekstem potrzeby omówienia innego, mniej trudnego dla nich, zagadnienia niż używanie pornografii. Myślę bowiem, że doświadczony psycholog będzie mógł przynajmniej spróbować (na zasadzie "mądrej głowie dość dwie słowie") wykorzystać taką sposobność do poruszenia problemu pornografii i zachęcić partnera przynajmniej do rozważenia dalszej terapii w tym zakresie.

5) proces wyzwalania się od pornografii. Uważam, że powinien możliwie jak najdłużej przebiegać pod okiem terapeuty. Podzieliłbym go na dwa etapy: pierwszy - uświadomienie sobie własnej podatności na korzystanie z pornografii i związane z tym wprowadzenie rozwiązań pomagających w niewracaniu do niej (np. filtr na komputer, nowe hobby, aktywne życie towarzyskie); drugi - codzienne funkcjonowanie, w którym ze względu na organizację bieżących czynności, ale przede wszystkim oddanie się szczerze wyznawanym przez siebie wartościom i gotowość do walki o swoje marzenia, nie tylko nie ma miejsca na pornografię, ale przede wszystkim NIE MA POTRZEBY JEJ UŻYWANIA. Nie mam wątpliwości, że to właśnie te ostatnie słowa napisane przeze mnie wielkimi literami pozwalają mi dziś żyć szczęśliwie bez pornografii już przez ponad dwa lata, mieć realne nadzieje na takie życie już na zawsze i być z Paniami na tym forum.

Trzymam mocno kciuki za mężczyzn, z którymi dzielicie Panie życie. Za to, by byli gotowi dostrzec, jak bardzo ranią Panie korzystaniem z pornografii, ale także, a może przede wszystkim za to, by dostrzegli, jak bardzo krzywdzą samych siebie marnując energię, którą z powodzeniem mogliby wykorzystać przy Waszym boku i w codziennym życiu w innych sferach. Kibicuję im, by - jeżeli nie umieją zmienić swych zachowań sami - szukali specjalistycznej pomocy. Gotowość na otrzymanie wsparcia to bowiem prawdziwy przejaw odwagi, a psycholog to nie osoba lecząca choroby psychiczne (tym zajmuje się psychiatra), lecz osoba wyposażona w wiedzę o człowieku, ludzkim życiu, ludzkich słabościach i pomagająca mu odnaleźć tę właściwą drogę mogącą uczynić go naprawdę szczęśliwym.

Pozdrawiam serdecznie

Frrannk

Przeczytawszy Pani odpowiedź cieszę się bardzo, że mój wpis okazał się pomocny. To bardzo miłe dla mnie jako młodej osoby móc przeczytać, że treść zawarta we wspomnianym wpisie świadczy o mojej dojrzałości. Pani ocena jest dla mnie miła tym bardziej, że mam za sobą okres, w którym zamiast być odważnym i rozwiązywać problemy występujące w moim życiu wbrew niepowodzeniom, łatwo uległem pozorom znalezienia pocieszenia w świecie pornografii mimo tego, że był on sprzeczny z moim sumieniem. Pani słowa stanowią dla mnie dodatkowe zobowiązanie do tego, by zawsze żyć w taki sposób, który pozwoli mi pozostać na tej drodze, którą idę teraz.

Rozważałem uczynienie mojego wpisu nieporównanie bardziej obszernym i odniesienie się do wielu innych wątków dotykanych przez Panią oraz pozostałych uczestników tego forum. Wierzę bowiem, że doświadczenia zebrane przeze mnie wtedy, gdy byłem zniewolony przez pornografię, a w szczególności te zdobyte przeze mnie w ostatnich latach odzyskiwania bardzo ograniczonej niegdyś w moim życiu wolności, mogą pomóc innym w różnorodnych problemach występujących w ich życiu ze względu na korzystanie z pornografii przez nich samych czy też, jak w przypadku Pani, ich bliskich. Mam przy tym jednocześnie świadomość tego, że moje wpisy jako pochodzące od osoby niemającej profesjonalnego przygotowania psychologicznego ani terapeutycznego mają wartość ograniczoną. Poza tym, nie ukrywam, że pisanie o tym wątku na forum przywołuje niejednokrotnie trudne wspomnienia. Dlatego ograniczę się tylko do tego, by raz jeszcze zachęcić do poszukiwania pomocy w sprawach problemów powstających na tle używania pornografii u wykwalifikowanych psychoterapeutów. Specjalistów tych jest niestety mało, bo też i dostępność pornografii oraz nagromadzenie przedstawianych w niej dewiacji przybrały bardzo na sile dopiero w ostatniej dekadzie, niemniej jednak z własnego doświadczenia mogę powiedzieć, że warto nie zrażać się ewentualnymi niepowodzeniami i szukać właściwej osoby. Świadomość tego problemu wśród psychoterapeutów wzrasta, co będzie sprzyjać ich coraz lepszemu przygotowaniu do pomocy wszelkim osobom tego potrzebującym.

"Porniefied" stanowi wręcz fantastyczną analizę tego, jak w Stanach Zjednoczonych, rzekomo niewinna rozrywka w postaci używania pornografii, niszczy na co dzień życie i damsko-męskie relacje stosujących ją osób. Pamela Paul pokazuje też dobitnie i bez ogródek, że dostępna dziś na zawołanie za kliknięciem myszki pornografia nie ma nic wspólnego ze zdjęciami z magazynu Playboy (które na marginesie trudno uznać za przyczyniające się do budowania wśród mężczyzn również uczuciowego, a nie tylko fizycznego, spojrzenia na kobiety) i jest przepełniona zachowaniami dewiacyjnymi, a jej częste oglądanie prowadzi do uniewrażliwienia widza na prezentowane treści i poszukiwania coraz to "mocniejszych" scen i zdjęć celem uzyskania tego, co wcześniej, poziomu podniecenia.

"Treating Pornography Addcition" to z kolei książka poświęcona ściśle tematowi uzależnienia od pornografii. Została napisana przez amerykańskiego terapeutę na co dzień leczącego uzależnionych od pornografii. Zawiera zestaw pytań pomagających w zdiagnozowaniu tego, czy dana osoba jest uzależniona oraz tego, jaki jest u niej stopień uzależnienia. Przede wszystkim zawiera jednak opis tego, jak i dlaczego dochodzi do uzależnienia od pornografii oraz jest przepełniona wskazówkami na temat tego, jak wieść życie wolne od pornografii.

Obie wspomniane wyżej książki są wedle mojej wiedzy dostępne niestety jedynie w języku angielskim i trzeba je sprowadzać z zagranicy, ale wskazuję je dlatego, bo uważam je za naprawdę godne polecenia dla osób używających pornografii, jak i tych, którzy cierpią z powodu używania pornografii przez ich bliskich. Jedyną znaną mi książką dostępną w języku polskim i poświęconą stricte tematowi pornografii jest natomiast książka R. Reid i D. Gray "Uzależnienie od pornografii. Małżeńskie problemy spod łóżka." Jest to dobra książka, niemniej jednak w mojej ocenie nie tak dobra jak wcześniej wymienione.

Życząc dużo powodzenia wszystkim tym, którzy cierpią z powodu używania pornografii przez ich bliskich, jak również wszystkim tym, którzy czują, że używanie przez nich pornografii odbija się negatywnie na ich własnym życiu. Oby miejsce pornografii i problemów związanych z jej używaniem zajęły szczęście i poczucie wolności, jakie daje wyzwolenie się od niej. To naprawdę jest możliwe!

Pozdrawiam serdecznie

Frrannk

Gdybym złapał żonę na oglądaniu pornoli to bym szybko jej udowodnił że jestem dużo lepszy niż jakiś koleś z tego filmu . Po prostu podszedłbym do tego ambicjonalnie . Babki , przestańcie biadolić i bierzcie się szybciutko za swoich facetów . Starać się , a nie leżeć bezczynnie . I tyle ...

Ehhh, Dziewczyny!
Czy macie jakieś pytania do Meżczyzny w tym temacie?

Szok. Czytam i czytam. To już kolejna strona w tematyce porno w ciągu ostatnich kilku dni. Mam wrażenie, że mam obsesję na ten temat. Jestem w ciąży. Zwalam cała winę na hormony i to, że wyolbrzymiam. Mój mąż (od pół roku jesteśmy małżeństwem, choć jesteśmy razem 7 lat) codziennie ogląda filmik. Jeden krótszy, drugi dłuższy... Jeżeli ja mam laptopa to wyszukuje przez internet w komórce takie filmiki. Może jestem nienormalna, że go tak sprawdzam. Winię się za to, bo chyba każdemu należy się trochę prywatności. Dla własnej spokojności wyłączyłam historię przeglądania internetu, bo wykańczało mnie codzienne sprawdzanie i oglądanie tego, co on oglądał. Ale nie pomaga. Mam świadomosć tego, że gdy tylko wyjdę z domu to on będzie szukał okazji do obejrzenia porno. Była awantura. Jedna. Kilka cichych dni, po czym przeprosiny i zapewnienia, że ogląda to z ciekawości, ale nie masturbuje się. Nie wiem. Nie przyłapałam go na masturbacji. Dodam, że od zawsze kochaliśmy się raz na tydzień, raz na 2 tygodnie. Teraz kochamy się raz na 3-4 tygodnie. I też tłumaczę to sobie tym, że jestem w ciąży. Może on się boi o dziecko...?? Nie mam ochoty z nim rozmawiać o porno, bo to bolesne. Nie chcę porównywać naszego seksu do jakichkolwiek statystyk, choć mimowolnie myślę o tym. Pewnie są pary, które kochają się codziennie. A my? Ja, wbrew wszelkim opiniom mam w ciąży wzmożoną ochotę na seks. Ale niestety nie jestem w tym temacie zgrana z moim mężem. On chyba nie widzi problemu, że tak rzadko to robimy. I może to wina pornografii. Gdy już jesteśmy ze sobą w łóżku i się kochamy to zapominam o całym problemie, bo jest mi dobrze. On jest kochany, czuły. Zakochana jestem, głupia. Mam pewnie klapki na oczach. Póki co, czekam na rozwiąznie. Tłumaczę sobie, że będę miała mojego małego synusia i na nim się skupię. Będę go kochała podwójnie, poświęcę się jemu, a mojemu mężowi dam pewego rodzaju karę. Brak zainteresowania z mojej strony będzie musiał go poruszyć. Na to liczę. Póki co cierpię. Martwię się od kilku tygodni o nasze dziecko, czy jakoś się to odbije na nim. Mam nadzieję, że nie. O wizycie u jakiegokolwiek psychologa czy seksuologa nie ma mowy! Znam meża. Więc pozostaje mi męczyć się z nim i jego nałogiem nadal. Może z czasem przejdzie mi ta moja obsesja... Nie o to w związku chodzi, żeby zmieniać drugiego człowieka na siłę. Mój błąd, że lepiej się na nim nie poznałam wcześniej. Nie wiem, jak mogłam to przeoczyć. Nigdy wcześniej nie przyszło mi do głowy, ze on może oglądać nałogowo porno. I nie przypuszczałabym, ze się to odbije na naszym związku. Czy go wyniszczy? Pytanie pozostaje póki co bez odpowiedzi....