Depresja, fobia społeczna, nerwica?

Mój ojciec traktuje mnie jak niemowlaka, jak swoją własność, z którą może zrobić co tylko chce i ja nie mam prawa nawet się sprzeciwić, bo jak tylko spróbuję, to zaraz na mnie krzyczy i to przy obcych ludziach, przy małych dzieciach i wszędzie gdzie się tylko da. Kilka dni temu grałem i śpiewałem na zabawie w szkole podstawowej, która jest na tej samej ulicy, na której mieszkają moi rodzice. Jak skończyłem grać i dzieciaki ze starszych klas pomagały mi nosić sprzęt do samochodu i go pakować, to nagle ktoś mnie puka w ramię, patrzę a to mój tata. Powiedział, że przyszedł mi pomóc pakować sprzęt. Cały czas stał w oknie i obserwował kiedy wyjdę ze szkoły i jak mnie zobaczył, to szybko przybiegł. Tata jest już po 70-tce. Ja dzieciakom mówię "chwile potrzymajcie te głośniki, zaraz samochód podjedzie, nie kładźcie ich na śniegu", a tata wtedy "chodźcie tutaj, połóżcie to tutaj" i tak cały czas dyryguje i nimi(obcymi dzieciakami) i mną (30to letnim dorosłym facetem). I w końcu jest tak jak tata chce. A dzieciaki patrzą się na mnie i się śmieją pod nosem, jak widzą, jak tata mną rządzi, jak mnie ustawia. A ja nawet nie mogę się odezwać, bo jak się odezwę to tata od razu takim ostrym zaczepnym głosem "no co?!! no co?!!" i tylko czeka na pretekst, żeby zacząć się na mnie wydzierać przy ludziach na środku ulicy i w końcu to robi, a ja stoję obok i mam ochotę się zapaść pod ziemię, bo ludzie się gapią, dzieciaki stoją obok, a tata nam nie krzyczy jak na małe dziecko. Z tatą ja boję się gdziekolwiek pokazać, bo on zawsze i wszędzie mi narobi obciachu i mam wrażenie że on to robi celowo. Jak kupowałem głośniki w sklepie muzycznym, byłem tam z tatą, bo tata dał większość pieniędzy i jak płacił to jak zwykle przy sprzedawcach "no i co?.... znowu nie masz pieniędzy, znowu ja mam płacić?" Ja powiedziałem "przecież dokładam 500zł", to tata "te twoje 500zł to jest g... warte". To samo w sklepie komputerowym, jak mi kupował nowy komputer, to też były takie same teksty. Jak z tym komputerem poszliśmy do innego sklepu, bo był kupowany na raty i trzeba było to załatwić, to ojciec narobił mi obciachu na cały sklep, przy okazji zdenerwował wszystkich pracowników, przy tym na mnie krzyczał, aż ludzie do mojego ojca "dlaczego pan tak na niego krzyczy? Przecież to dorosły facet". A ja stałem obok i nie mogłem się nawet odezwać, bo zaraz ojciec by wyszedł ze sklepu i by mi nie kupił komputera. Kiedyś był u mnie w domu i obok mojego domu przechodziła obca dziewczyna, która roznosiła jakiś towar i próbowała go sprzedać, akurat doszła do mojego domu, zacząłem z nią rozmawiać(była młodsza ode mnie, bardzo ładna, miła), nagle mój ojciec do nas podchodzi i mówi "o co chodzi?", jak się dowiaduje, że ona mi proponuje coś, żebym kupił od niej, to tata wtedy jej mówi "ale proszę pani, on nie ma pieniędzy, on nie ma stałej pracy, ja go muszę utrzymywać, on gdyby nie ja to by już dawno zdechł z głodu", wtedy dziewczyna się speszyła, nie wiedziała jak się zachować, powiedziała "aha, to przepraszam" i poszła sobie. A ja miałem ochotę ojca wtedy ..... On to robi celowo i jeszcze się śmieje. To samo moja mama. Ona każdą moją nowo poznaną dziewczynę traktuje jak swoją rywalkę, jak swojego najgorszego wroga, patrzy się na nią spod oka, ocenia każdy jej ruch, gest, każde słowo, razem z ojcem zadają jej dużo pytań typu "czy będzie umiała pani zaopiekować się naszym synem?" I przez rodziców już straciłem wiele dziewczyn, straciłem kolegów, koleżanki, znajomych i teraz mieszkam sam, siedzę sam w czterech ścianach już ponad 5 lat i nie mam nikogo, nawet nikt do mnie nie przychodzi i moi rodzice widzę, że są z tego zadowoleni. Traktują mnie jak kalekę, jak niedorozwoja, jak małe dziecko i szczerze ich nienawidzę. Ja jestem adoptowany, w wieku 6 lat mnie rodzice wzięli z domu małego dziecka, ale co z tego jak zmarnowali mi życie trzymając mnie za rękę, kąpiąc mnie i odprowadzając mnie do szkoły w wieku 12 lat. Już miałem włosy między nogami, a mama jeszcze wchodziła od łazienki bez pukania i mnie kąpała. Zrobili ze mnie kalekę. I nawet teraz, jak już mam 30 lat skończone traktują mnie tak samo. Ja przez rodziców popełnię samobójstwo i będą mieli synka na cmentarzu. To będzie ich wina, ale im nie da się przetłumaczyć jaką mi robią krzywdę, oni są tak zaślepieni, że nic poza własną racją nie widzą, nie słyszą i wszystko musi być tak jak oni chcą, bo jak nie to zaraz ojciec nam nie krzyczy i nie ważne że stoimy na środku ulicy i dookoła nas jest 500 osób. Dom w którym mieszkam jest zapisany na mojego ojca, ojciec mi go kupił, żebym miał gdzie mieszkać, ale zapisał go na siebie i ON jest właścicielem, także ja nie mogę zmienić zamków, nie mogę remontować, nie mogę sprzedać, nie mogę zameldować dziewczyny, jak jakaś będzie chciała tutaj ze mną zamieszkać, to wszystko może zrobić właściciel, a nim jest mój ojciec. Także urządził mnie perfidnie. A nie mam stałej pracy, nie stać mnie żeby sobie kupić dom... mój własny za własne pieniądze, czy wynająć cokolwiek. Niby ten dom jest mój, bo mam prawo w nim tutaj mieszkać dożywotnio i użytkować, ale coś poważniejszego chcę zrobić, to muszę dzwonić do ojca. Nawet rachunki przychodzą, na których jest napisane imię mojego ojca, mimo że ja za nie płacę. Póki moi rodzice żyją, to ja mam przerąbane i to całkowicie. Jak z nimi mieszkałem i kończyłem 18 lat, to ojciec nie pozwolił mi zrobił 18tki bo powiedział "u mnie w domu nie będzie żadnych brewerii, będziesz mógł robić co będziesz chciał, jak będziesz na swoim". Tylko że teraz niby mieszkam sam, a tak na prawdę dalej nie mogę robić co chcę, bo to wszystko jest własnością ojca. On to robi specjalnie, celowo, chce mi pokazać jaką ma nade mną władzę. Nawet mi powiedział już wiele razy, że po jego śmierci "jak będę niegrzeczny" dom w którym mieszkam przejdzie na własność gminy, że on to wszystko tak zorganizuje, że nawet po jego śmierci będę czuł jego rękę i jego obecność. Nienawidzę mojego ojca i jeszcze trochę i przez niego popełnię samobójstwo, bo już tego nie wytrzymuję. Ja mam 30 lat, a mój ojciec myśli, że mam cały czas 6 latek, tak jak mnie adoptował. Z nim nie da się rozmawiać, bo on zawsze ma rację. Mój ojciec nawet fachowców uczy fachu. W/g niego wszyscy źle jeżdżą samochodami, tylko on jeździ dobrze, on się najlepiej zna na ekonomii (był ekonomistą, był dyrektorem w wojewódzkiej dyrekcji inwestycji, był głównym księgowym, rządził całym województwem i tak już mu zostało, tylko siedział w swoim gabinecie i podpisywał papierki a wszyscy mu się kłaniali w pas i mówili "panie dyrektorze". Teraz jest już starym dziadkiem, ma 73-74 lata(nawet dokładnie nie wiem), jest na emeryturze, ale dalej rządzi wszystkimi, gdzie się tylko da. Gdybym podał sprawę do telewizji, np. do Interwencji" w Polsacie i bym to wszystko im napisał, to by się za głowę złapali i jeszcze by go wsadzili do więzienia za to że mi zmarnował moje życie emocjonalne. Dziwię się, że takiemu komuś w ogóle dali mnie pod opiekę, jak brał mnie z domu dziecka. A pamiętam jak miałem 7-8 lat, jak wracał do domu pijany, jak bił matkę, jak trzeba było siedzieć cicho w pokoju żeby "tatusia nie zdenerwować", pamiętam jak w wieku 10 lat o północy szedłem w piżamie przez duże osiedle między blokami do mojej cioci (siostry rodzonej mojej mamy), bo tata był pijany i robił rozróbę w domu, pod nieobecność mamy, bo mama wtedy była w szpitalu. I ja w wieku 10 lat po ciemku szedłem na dużym osiedlu między blokami ponad kilometr do cioci i w końcu do niej doszedłem i spałem u niej. A na drugi dzień jak ojciec wytrzeźwiał to mnie odebrał. Ojciec kiedyś na moich oczach rozebrał moją mamę i chciał ją zgwałcić, pamiętam to bardzo dobrze. Pamiętam jak moja mama przez tatę przewróciła się w łazience na sedes i ręką rozwaliła sedes i pamiętam jak wtedy krew tryskała, a ja płakałem i mówiłem żeby mama nie umierała. A to wszystko przez ojca. Takie właśnie miałem dzieciństwo. Teraz mam 30 lat i mam całkowicie zmarnowaną psychikę, próby samobójcze za sobą, wielkie kompleksy, problemy w stosunkach międzyludzkich. Mam też problemy seksualne, problem ze wzwodem, problem z osiągnięciem orgazmu przy dziewczynie, kompleks małego penisa, jąkam się, jak z kimś rozmawiam, do tego dochodzi kołatanie serca, problemy ze snem, ogólne problemy zdrowotne(częściej choruję niż inni, na zwykłe choroby, takie jak przeziębienie, czy grypa). Mam niską samoocenę, czuję się zerem, nikim i wiem, że nim jestem. Jak moi rówieśnicy chodzili na dyskoteki, bawili się, spotykali się, kochali się z dziewczynami, to ja siedziałem z rodzicami. 30 lat skończone, a ja nawet jeszcze się nigdy nie bawiłem, nie wyszalałem się, nie spotykałem się z przyjaciółmi (bo ich nie miałem i nie mam), nikt mnie nigdzie nie zapraszał, nie jestem dla nikogo chrzestnym, nie byłem nigdy świadkiem na ślubie, nie chodziłem na prywatki, nie wyjeżdżałem na kolonie, bo rodzice nie pozwalali.... To znaczy byłem kilka razy, ale rodzice cięgle tam przyjeżdżali i mnie pilnowali. Mi się już nie chce żyć, mam wszystkiego dosyć. A to wszystko jest wina moich rodziców. Od małego dziecka wszczepiali we mnie poczucie winy za wszystko, mówili że jestem nikim, zerem(nawet niby to w żartach). Gdybym wiedział, że tak będzie, to bym wolał zostać w domu dziecka, może ktoś inny by mnie adoptował, ktoś normalny. Bo moi rodzice normalni nie są. Im nawet psychiatra nie przetłumaczy, bo oni zaraz zaczną płakać, pokażą jacy są biedni, pokrzywdzeni przeze mnie, a jaki ja jestem zły i niewdzięczny za to co oni mi dali, za co "że dali mi tyle miłości, że poświęcili swoje życie, żeby mnie wychować". I w końcu ja wyjdę na tego złego, jak zwykle..... Popełnię samobójstwo i będą rodzice mieli synka w grobie.