- abcnerwica.pl
- Pytania i odpowiedzi
- Czy mam nerwicę i czy jestem molestowana psychicznie?
Czy mam nerwicę i czy jestem molestowana psychicznie?
Witam, jestem kobietą i mam 25 lat. Serdecznie proszę o pomoc, o wyjaśnienie, czy mogę mieć nerwicę i czy chłopak mnie molestuje psychicznie.
Od 4 mięsiecy mam bóle w klatce piersiowej. 5 kardiologów mówiło, że to nie serce, stwierdzono natomiast skoliozę kręgosłupa i to niby przez to te bóle. Rehabilitacja niestety nie pomogła. Zaczynam mieć dziwne myśli. Skoro mnie boli serce, to umrę. Najgorzej jest w nocy, gdy jestem sama. Sama podejrzewam, że to już takie nerwowe bóle, ale z tymi myślami o śmierci nie mogę sobie poradzić.
Mama mi powiedziała, że to przez chłopaka, bo nie mam poczucia bezpieczeństwa. Jesteśmy razem od 4 lat i zerwał ze mną dosłownie z 50 razy, ja z nim nigdy, zawsze to jest wszystko moja wina. Jak się wkurzy o jakąś błahostkę, to później nie odzywa się przez parę dni, to ja muszę ciągle do niego dzwonić, przepraszać go i zgadzać się później na jego nowe zasady, bo przecież sama sobie zawiniłam, że on musi je wprowadzać.
Ja wiem, że to nie jest zdrowe, ale jemu nie mogę się sprzeciwić, bo wiem, co powie. Kocham go, ale czuję, że mnie to wykańcza psychicznie. Nawet powiedziałam mu ostatnio o swoich lękach zdrowotnych i że myślę o psychologu, i oczywiście to się obróciło przeciwko mnie, bo przy ostatniej kłótni usłyszałam już 3 razy, że faktycznie powinnam się leczyć. Proszę o jakąś radę, bo już nie wiem ,do kogo mam się zwrócić... Nie przyjmuję żadnych leków. Pozdrawiam. Kasia
Pani Kasiu!
Ból w klatce piersiowej może być jak najbardziej wynikiem trudności emocjonalnych, jakich doświadcza Pani w relacji. Zaburzenia psychosomatyczne pojawiają się właśnie jako ból jakiegoś konkretnego narządu, który z pozoru wydaje się nie mieć związku z emocjami. Co ciekawe, często objawy zaburzeń psychosomatycznych stanowią dobrą przenośnię do sytuacji życiowej pacjenta. Napady duszności często pojawiają się u osób, które duszą się w związku. Ból serca może być więc wyrazem poczucia zranienia, wyczerpania emocjonalnego, poczucia braku miłości. Mówimy "moje serce jest zranione". Jeśli trudno jest się Pani z jakichś przyczyn przyznać do tego, co jest złego w tej relacji, może się to objawiać nieświadomie poprzez ból serca.
Proponowałabym Pani zrobić sobie małe rozeznanie. Czego Pani w tej relacji brakuje? Jakie są zalety, a jakie wady partnera? Czy jest w stanie zmienić swoje zachowanie? Jeśli nie, to czy jest Pani w stanie zaakceptować relację, jaka jest między Wami?
Dobrym sposobem na nabranie dystansu jest zrobienie kilkutygodniowej lub kilkumiesięcznej przerwy. Pozwala to często zorintować się na ile uczucie jest silne, prawdziwe, oraz co warto ewentualnie zmienić. Niekiedy takie przeżycie tymczasowej samotności pomaga podjąć decyzje o rozstaniu. Proszę ewentualnie również takie rozwiązanie wziąć pod uwagę. Jeśli okaże się, że nie kontaktując się z ukochanym Pani dolegliwości zmniejszają się - to wystarczająca wskazówka, że obecna relacja ma charakter toksyczny.
Życze powodzenia, pozdrawiam ciepło!
Niestety przerwy już takie były, po czym wszystko powracało do tego samego. Ale wiem, że to już ja sama muszę podjąć decyzję co z tym zrobić. Natomiast te moje lęki, że umrę, jak widzę karetkę, to czuję, że zaraz będą jechali po mnie, jak jadę samochodem to wiem, że będę miała wypadek. Ja mam tylko takie wrażenie, że one się biorą przez moje relacje z partnerem, niestety są i momentami bardzo ciężko mi z tym....
Proszę zgłosić się do psychiatry- nie gryzie, a może coś poradzi lek.
Witam. Mam 24 lata, mieszkam z rodzicami, którzy z byle powodu wypominają mi moje niepowodzenia, obrażają, w moim odczuciu...poniżają ( także w obecności mojego narzeczonego). Na rzecz studiów zrezygnowałam z pracy, studia zawaliłam, ale postanowiłam podejść do nich ponownie. Obecnie jestem zdana na łaskę rodziców. Od zawsze słyszę, że jestem najgorsza, głupia, że nic w życiu nie osiągnęłam i nie osiągnę , po prostu " warzywo" . Problemy zaczęły się już w wieku szkolnym. Byłam roztrzepanym dzieckiem, prawdopodobnie z dysleksją i ADHD. Miałam trudności z koncentracją, czytaniem i pisaniem, do tego wszystkiego doszła otyłość, która zaczęła zbierać swoje żniwo gdy przestałam być pociesznym, małym grubaskiem i stałam się obiektem drwin. Nigdy nie byłam aspołeczna, mimo docinków lubiłam przebywać z rówieśnikami. Miałam też wiele zainteresowań. Gdy ojciec zaczął mnie wyzywać, kłócił się z matką i przestał ze mną spędzać czas, nie rozumiałam dlaczego. Od matki słyszałam, że to moja wina. Okazało się (po latach ), że ojciec manipulował matką, miał kochanki, a mnie traktował jak życiową porażkę (usłyszałam o tym także od rozżalonej kochanki ojca, która zadzwoniła do naszego domu i zaczęła naśmiewać się z moich osobistych problemów, o których w zaufaniu rozmawiałam z ojcem ). Oczywiście słyszę o tym niemal codziennie, a matka obarcza mnie winą za poczynania ojca oraz powtarza jak mantrę jego słowa : " debilka", "warzywo", " nic nie osiągnęłaś w życiu" etc. Codziennie słyszę, że jestem najgorsza, że powinnam być im wdzięczna, że w ogóle pozwalają mi mieszkać w rodzinnym domu. Taka sytuacja mnie dobija, dołuje. Nie wierze w siebie, jestem nieśmiała, mam praktycznie zerową samoocenę. Czasami myślę o śmierci. Z rodzicami nie mogę porozmawiać o swoich problemach. Nie traktują mnie poważnie, drwią, zmieniają temat i wmawiają mi, że powodem wszelkiego zła jestem ja sama, doprowadzają mnie do stanu, w którym przestaję nad sobą panować : krzyczę, rzucam przedmiotami, trzaskam drzwiami, zaczynam się jąkać, przeklinam. Ku mojemu przerażeniu odkryłam niedawno, że doprowadzenie mnie do takiego stanu sprawia im wyraźną satysfakcję (żeby nie powiedzieć przyjemność ). Jestem na skraju wyczerpania psychicznego, sytuacja finansowa nie pozwala mi na wynajęcie mieszkania, by odseparować się od tej całej chorej sytuacji. Nie wiem do kogo mam się zwrócić. Nigdy nie byłam u psychologa i nie przyjmowałam leków. Do tej pory jakoś to wszystko znosiłam, ale czuję, że przestaję sobie z tym wszystkim radzić .
Słuchaj musisz koniecznie porozmawiać z mamą o tym co czujesz i jak odbierasz życie z nią, jeżeli nie potraktuje cię poważnie to znaczy, że powinnaś zerwać z nią kontakt, spróbować poukładać się na swój sposób, i poczekać na reakcję otoczenia, usamodzielnić się i nie pozwolić aby ktoś pomiatał tobą i niszczył twoje ja:)
A ja myślałam, że moje życie to katastrofa.
Dodaj nowy komentarz