- abcnerwica.pl
- Pytania i odpowiedzi
- Co mam zrobić żeby w końcu się pokochać taką, jaka jestem i przestać się bać żyć?
Co mam zrobić żeby w końcu się pokochać taką, jaka jestem i przestać się bać żyć?
Od 6 lat mieszkam w Londynie. Przyjechałam tu niby tylko na wakacje i jakoś tak się przedłożyło.
Początkowo było ciekawie - nowi ludzie, nowa kultura, nowe obyczaje, nowa praca, wyzwania... W ciągu tych kilku lat zmieniłam pracę trzy razy, zakochałam się, niestety nieszczęśliwie, a po dramatycznym rozstaniu nie potrafiłam poradzić sobie z szarą rzeczywistością przez ponad dwa lata - myślę, że do teraz to we mnie siedzi.
Całe życie szukamy swojej ścieżki, pomysłu na życie, swojego miejsca i ja się chyba zgubiłam. Mam 30 lat i jestem sama daleko od domu i coraz częściej uciekam od ludzi, zamykam się przed światem, bo lęk, który w sobie mam jest nie do przeskoczenia. Czuję się zawieszona w powietrzu, nie wiem w która stronę iść, nie wiem już kim jestem. Zaczęłam szukać sposobu w jaki mogla bym pomoc samej sobie - medytacja, pomyślałam - i od tego czasu wszystkie lęki z dzieciństwa do mnie wróciły. Zrozumiałam jak bardzo siebie nienawidzę, jak bardzo nie mogę znieść tego kim jestem, jak bardzo nie mogę sobie wybaczyć tego, że nie skończyłam studiów, że nie zostałam w Polsce, że nie wykorzystałam możliwości tu w Londynie, że zmarnowałam 6 lat na związek, który okazał się jednym wielkim oszustwem. Nie potrafię sobie poradzić z faktem choroby mojego taty, nie umiem pomóc mamie, problemy rodzinne wywołują u mnie skurcz żołądka i potworny stres. Boję się czasem o tym wszystkim myśleć, bo czuję, że oszaleję, głowa mi pęka od natłoku myśli.
Nie radze sobie, że stresem w nowej pracy, popełniam śmieszne błędy i każdy poranek jest dla mnie męczarnia. Totalnie jestem zblokowana, trzęsą mi się ręce, cały dzień nic nie jem, tylko kawy dużo piję, czuję się tak, jakbym była w jakieś mydlanej bańce.
Przestałam sprzątać w mieszkaniu, przestałam o siebie dbać, przestałam szukać partnera, czuję się odrętwiała i potwornie samotna, ale jednocześnie nie potrafię wyjść z tej skorupy, która się odgrodziłam od życia.
Coraz częściej myślę o powrocie do kraju, ale to kolejny stres - musiałabym spłacić długi, z którymi sobie nie radze, pozamykać wszystkie sprawy i zacząć od nowa, tylko jak znaleźć prace w Polsce? Cóż mogłabym tam robić? Jak się w tym wszystkim odnaleźć, od czego zacząć? Strach mnie paraliżuje i brak wiary w siebie jest jak trucizna.
Chcę tylko wiedzieć jak sobie pomóc, jak zacząć wierzyć w siebie, co mam zrobić żeby w końcu się pokochać taką, jaka jestem i przestać się bać żyć?
Witam.
Każdemu zdążają się chwile kryzysu, porażki, nieudane związki, przeciwności losu. Jedni szybko z tego się otrząsają, inni dłużej. Wszystko to zależy od osobowości, doświadczeń czy też od wsparcia przyjaciół, rodziny. Podobnie z nieszczęśliwą miłością, ból może względnie szybko minąć a może tez długo pozostawać w nas.
Przeciwność losu, która Panią spotkała okazała się bardzo bolesna. Na tyle bolesna, ze trwa do dziś. Osłabiła Panią na tyle, że zaczęła pociągać za sobą kolejne kryzysy (uciekanie od ludzi, poczucie winy, poczucie bezsensu własnego życia, powracające lęki z dzieciństwa, zmniejszona odporność na stres) co w konsekwencji doprowadziło do nienawiści skierowanej na samą siebie.
Powyższe zależności tworzą błędne koło, które coraz bardziej Panią niszczy. Sprawia to, że Pani uwaga co do własnej osoby kreci się już głownie wokół samych negatywów, złych myśli, poczucia beznadziejności a to z kolei wpływa negatywnie na psychikę tworząc objawy nerwicowe np. trzęsienie się rąk. Może to doprowadzić tez do depresji.
Na bazie kryzysu można się niszczyć lub budować nową jakość swojego życia. Myślę, ze nadszedł czas aby zacząć już teraz budować. Zdaję sobie sprawę, że jest Pani bardzo ciężko. Zapewniam Panią, że taki kryzys da się pokonać i zacznie Pani żyć pełnią życia. Wymaga to jednak pracy z psychoterapeutą.
Proponuje Pani spotkanie z psychoterapeutą i rozpoczęcie psychoterapii. Pani zdrowie i jakość życia zależy w głównej mierze teraz od Pani oraz od pracy w psychoterapii.
Pozdrawiam
Droga moja przeczytalam twoją historię,wierz mi lub nie ale do niedawna czułam można powiedzieć to samo co TY,tyko ,że trochę dłużej się to u mnie ciągnęło,bo 38 lat.......tak ! Tak długo szukałam sensu w życiu mimo,że wyszłam za mąż,20 lat temu i urodziłam trójkę dzieci.Nie wiedziałam gdzie jest moje miejsce na tym świecie ,ale z czasem go znalazłam!. był moment kiedy byłam już na dnie .... myślałam już nawet o tym najgorszym, ale ,ludzie mówią,że trzeba czasem znalezć się na DNIE,żeby moc się od niego ODBIĆ. nie miałam zrozumienia Od nikogo ,dosłownie ,kazdy mi mówił,"czego ty możesz chcieć kobieto masz dobrego męza ,fajne dzieci, ładny dom niczego ci nie brakuje.no tak w jednym mieli rację , tylko, że ja z tego nie umiałam się cieszyć niebyłam szczęśliwa ze sobą, karmiłam się rozpaczą i smutkiem, ciągle byłam zła i niezadowolona,poprostu miałam a może mam nadal tylko mniej nasiloną depresje,tylkoże ludze tego nie rozumieją. i dlatego,że mój stan nie ułatwiał mi dobrych kontaktów z ludzmi,to cały czas szukałam pomocy w książkach,i właśnie o tym CI droga moja chcialam powiedzieć ,że dopiero teraz znalazłam to czego szukałam, może to CI tez pomoże mi pomogły spojżeć inaczej na życie,traktuje je jak modlitewniki,bo zaglądam do nich codzień.Cięzko było mi się na nich skupić bo inne myśli zajmowały mi głowę ,ale czytając je pierwszy raz wiedziałam ,że to jest to czego szukałam przez całe moje życie.UWIEŻ I CZYTAJĄC JE TRZECI JUŻ RAZ,ciągle jestem podekscytowana i szczęśliwa.pokazały mi one,że byc szczęśliwym nie zależy od tego ,że ktoś za nas to zrobi,to właśnie zależy wszystko od nas...naprawdę warto czytać takie książki, które....wiesz można by pisać i pisać o nich bez końca, ale nie jestem pewna czy przekazuję ci odpowiednio ich przesłanie więc spróbuj sama do nich zajżeć. no i pierwszą pozycją która mnie zauroczyła i zauracza do tej pory to"SEKRET" RHONDA BYRNE ,ORAZ "POTĘGA PODŚWIADOMOŚCI"JESEPH .MURPHY .są dostępne swiatksiazki.pl lub inne ciekawe, motywójące pozytywnie pozycje, znajdziesz na stronie zlotemysli.pl Chcę powiedziec,że nie łatwo jest wyjść z takiej depresji czy innego załamania, ja ciągle walcze i pewno potrwa to jeszcze długo,dlatego im szybciej zaczniemy się pozytywnie nastrajać tym lepiej dla nas.pozdrawiam gorąco-sylwik ODPISZ CZY COŚ ZROBILAŚ W ZWIAZKU Z TYM CO OBYDWIE NAPISAŁYŚMY,BO PAMIĘTAJ,ZE NIKT ZA CIEBIE NIC NIE ZROBI ,TYLKO MUSISZ TY SAMA,ŻYCZĘ POWODZENIA(:
Dodaj nowy komentarz