Nerwica - przyczyny

Bardzo dobry artykuł, bez zbytniego uszczegółowienia, lecz ze wskazaniem istotnych źródeł i przyczyn tej choroby (zaburzenia).
Od blisko 5 lat mam rozpoznaną nerwicę (diagnoza lekarza rodzinnego i psychologa).
1. Czynniki genetyczne - moja nieżyjąca już matka była neurotyczką (wiem to teraz po analizie jej zachowania), a cała jej rodzina jest podatna na "stany nerwicowe".
2. Kształtowanie osobowości. Wzrastałem w rodzinie, w której istniały silne konflikty. Ich podłożem był alkoholizm ojca oraz, po części na tym tle, złe relacje matki z rodziną ojca, z którą przez dłuższą część mojego dzieciństwa mieszkaliśmy. Uczyłem się dobrze, ale miałem niewielkie kłopoty z matematyką (problemy z koncentracją). Moja matka koniecznie chciała, abym miał co najmniej 4. Miałem taką ocenę, ale każdy sprawdzian okupiony był silnym lękiem. Moi rodzice oczywiście nie potrafili mi pomóc, bo obydwoje ukończyli tylko podstawówkę. W domu awantury były na porządku dziennym, kiedy ojciec upijał się po pracy.
3. Uraz psychiczny. Było ich kilka. W czasie na skutek złego odczulania alergologicznego trafiłem do szpitala po badaniach okresowych (do dziś odbiór jakichkolwiek wyników badań medycznych wywołuje u mnie silny stres). Obecnie po zrobieniu badań i ustawieniu leków wypuszczono by mnie do domu. Wtedy, 21 lat temu, trzymano mnie w szpitalu przez ponad miesiąc, gdzie przyglądałem się ludziom chorym na nowotwory.
Kiedy skończyłem studia miałem do czynienia z ludźmi, którzy pochodzili z inteligenckich rodzin i przy niedzielnym obiedzie dowiadywali się rzeczy, które ja z mozołem wyczytywałem w książkach. Nadmierny perfekcjonizm w poczynaniach zawodowych stał się moim znakiem rozpoznawczym, spowalniającym karierę i niekiedy dogłębnie frustrującym. Bałem się, że ktoś coś mi zarzuci, znajdzie słabą stronę ...
Nerwica zaatakowała mnie po pogrzebie wuja mojej żony, który zmarł na raka jelita. Bardzo go lubiłem. Na drugi dzień fatalnie się czułem, miałem kluchę w gardle i kamień w żołądku. Parę miesięcy później wzmogła się demencja u mojego ojca. Rozpoczęły się lęki przed wchodzeniem do dużych centrów handlowych, "zawroty" głowy, suchy kaszel, bóle gardła oraz przejmujący lęk. Wizyta u lekarza rodzinnego "wyprostowała problem". Kiedy już wydostawałem się ze szponów nerwicy u mojej mamy zdiagnozowano raka trzustki. Prze kolejne 9 miesięcy obserwowałem jak powoli odchodzi.
Po śmierci matki byłem u psychologa, nie mogłem się uporać z samopoczuciem. Miałem mała depresję. Zaczęły się objawy ze strony układu pokarmowego, głównie jelitowe (gazy, dodatkowe wypróżnienie, uczucie ciągle pustego żołądka). Powstawały pod wpływem zarówno złych, jak i dobrych emocji. Zacząłem dopatrywać się w tym raka, mimo zapewnień lekarza rodzinnego, że to tylko nadpobudliwość nerwowa. Racjonalizuję co rusz swoje objawy, które pojawiają się po kilku dniach przerwy, kiedy już myślę, że nerwica odpłynęła. Wystarczy, że tak pomyślę, a na drugi dzień ona wraca. Raczej nie myślę już o nowotworze, tylko o tym, że taka eksploatacja narządów wew. może do niego doprowadzić. No i zły jestem na siebie, że znów się nie udało.
Nie mam oparcia w żonie, która nie do końca akceptuje moje słabości. Ona uznaje tylko "konkretne" choroby somatyczne, gdzie coś boli itd. To, niestety, jest dla mnie szczególnie bolesne, bo małe wsparcie z jej strony mogłoby uczynić więcej niż wszystkie moje relaksacje, afirmacje itp. Poza tym staram się żyć normalnie, choć czasami mam duże wahania nastrojów i załamania.
Przyczyn mojej nerwicy, poza czynnikami genetycznymi i urazami psychicznymi (m.in. śmierć matki), upatruję w zaburzonych relacjach z matką, która straciła pierwsze dziecko (ja byłem jedynakiem), była żoną alkoholika (ojciec pił ciągami, nie bez przerwy) i uczyniła ze mnie "zastępczego partnera życiowego". Po moim ślubie długo nie mogła się pogodzić z moim odejściem z domu, choć nigdy nie popadała w konflikty z moją żoną. Żyła naszym życiem, m.in. wychowywała nasze córki, a ja przez to czułem się ciągle od niej uzależniony. Uważałem, aby jej nie urazić ... Teraz wiem, że ta opieka nad córkami jej była bardziej potrzebna niż nam - chciała się wyrwać z domu, od ojca, a poza tym chyba nie potrafiła żyć bez moje rodziny i beze mnie. Pomogła nam bardzo dużo w życiu, ale zarazem zaborczo trzymała nas przy sobie. Ponadto wszystkie swoje problemy, jakie miała z ojcem przynosiła do mojego domu. Czułem się tym obciążony tak samo, jakbym ciągle z nimi mieszkał.