Jak rozpoznać nerwicę?

Chory z zaburzeniami lękowymi trafia do lekarza psychiatry lub psychologa najczęściej po kilku latach trwania choroby. Dlaczego? Ponieważ ciągle boimy się zaburzeń psychicznych, psychiatry, bo wydaje nam się, że to nie jest choroba, tylko taka nasza „natura”, bo też często udajemy się do innych lekarzy, szukając przyczyn naszych objawów wśród różnych chorób somatycznych. A prawda jest taka, że aby leczenie nerwicy było skuteczne, trzeba ją wcześniej właściwie zdiagnozować.

Lęk a inne choroby

Objawy somatyczne lęku mogą naśladować wiele chorób, np. serca, układu pokarmowego, zaburzenia hormonalne. Nie można postawić diagnozy zaburzeń nerwicowych bez dokładnego wywiadu i wykluczenia ryzyka innych chorób. Jednak wykonywanie wszystkich możliwych badań jest niepraktyczne i niemożliwe.

Objawy nerwicy

Objawy niektórych zaburzeń nerwicowych są na tyle charakterystyczne, że wykonywanie jakichkolwiek badań jest zbędne, by je prawidłowo rozpoznać. Dotyczy to np. napadów paniki lub zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych. Zdarza się, że napad lęku jest związany z chorobą somatyczną lub nerwica pojawia się w trakcie trwania innej choroby. Jednak w takim przypadku leczyć należy obie choroby: cielesną i psychiczną. Dzięki konsultacji z lekarzem dowiesz się, jak poradzić sobie z nerwicą.

Diagnoza nerwiy

Wykonując badania, trzeba pamiętać, że mało kto jest zawsze książkowym „okazem” zdrowia. A to znaczy, że często różne badania mogą wyjść nieprawidłowo, jednak nie muszą świadczyć o chorobie psychicznej. Za to mogą sprawić, że chory przekonany o tym, że to te nieprawidłowe wyniki są powodem jego samopoczucia, nie będzie myślał o tym, by skonsultować się z lekarzem psychiatrą. Będzie szukał pomocy u różnych specjalistów i leczył dolegliwości somatyczne. Zaburzenia lękowe będą ostatnią możliwością. Jednak chory może zostać w końcu pokierowany do psychiatry lub psychologa. Pamiętać trzeba, że w przypadku zaburzeń nerwicowych leczeniem ich objawów somatycznych zajmuje się właśnie psychiatra lub psycholog poprzez psychoterapię. Zdarza się, że lżejsze postaci zaburzeń lękowych mogą być diagnozowane i leczone przez lekarza rodzinnego lub internistę.

Podstawą rozpoznania zaburzeń nerwicowych jest rozmowa. Dotyczy ona dolegliwości, objawów, okoliczności, w jakich się pojawiają, nasilają, aktualnej sytuacji chorego, jego samopoczucia, obaw. Lekarz zbiera wywiad dotyczący innych przebytych chorób, dzieciństwa, rodziny, szkoły, przyjaciół, małżeństwa, życia seksualnego. Ważne są także plany pacjenta, jego oczekiwania, marzenia, stosunek do choroby. Chory wiele przekazuje lekarzowi także tym, czego nie mówi, i jak się zachowuje, mimiką, sposobem rozmawiania, nawiązania kontaktu z lekarzem. Gdy istnieje taka konieczność, lekarz zleci wykonanie dodatkowych badań, by wykluczyć niektóre choroby.

Bibliografia

Fajkowska M., Szymura B., LĘK: geneza, mechanizmy, funkcje, SCHOLAR, Warszawa 2009, ISBN 978-83-7383-343-2
Sidorowicz S. (red.), Psychiatria - praktyczny przewodnik kliniczny, Urban & Partner, Wrocław 2010, ISBN 978-83-7609-151-8
Bilikiewicz A. Psychiatria. Podręcznik dla studentów medycyny, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2003, ISBN 83-200-2776-4
Bryńska A. Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellonskiego, Kraków 2007, ISBN 83-233-2254-2

Diagnozowanie zaburzeń lękowych