Hydrofobia

Hydrofobia to chorobliwy strach przed wodą. Chorzy na fobię zwykle zdają sobie sprawę, że ich lęk jest nieuzasadniony, a woda sama w sobie nie jest niebezpieczna – taka świadomość towarzyszy większości chorych, także na inne rodzaje fobii (wyjątkami bywają dzieci). Jednak strach jest na tyle silny, że osoba chora nie potrafi sobie sama z nim poradzić, a kiedy dojdzie do kontaktu, może nawet wpaść w panikę. Takie ataki paniki i paraliżującego lęku poważnie utrudniają codzienne życie.

Objawy hydrofobii

Osoba cierpiąca na strach przed wodą może przejawiać poniższe zachowania:

• unikanie pływania (także pływania łodzią czy kajakiem, a nawet statkiem);
• obawa przed oblaniem wodą i zamoczeniem się (a szczególnie przed zamoczeniem głowy, uszu i nosa);
• strach przed wrzuceniem do wody;
• lęk przed zbliżeniem się do wody;
• paniczny strach przed utopieniem się oraz znalezieniem się pod taflą wody (także kiedy ilość wody jest bardzo niewielka);
• unikanie kontaktu z jakimikolwiek płynami;
• unikanie zbliżania się do źródeł wody, takich jak zlewy, wanny, prysznice.

Przyczyny hydrofobii

Hydrofobia jako samodzielne zaburzenie psychiczne może być wywołana przez dwa, często połączone ze sobą czynniki:

• traumatyczne doświadczenia związane z wodą,
• predyspozycje genetyczne.

Przyczyny fobii związanej z wodą to także inne choroby. Wodowstręt pojawiający się u ludzi i zwierząt w przebiegu wścieklizny to przede wszystkim objaw porażenia układu nerwowego. Pojawiają się mimowolne drgawki i skurcze mięśni na widok lub odgłos wody. Towarzyszą temu także inne objawy, takie jak: bóle głowy, silne pobudzenie, niepokój, bezsenność, problemy z połykaniem. Nieleczona wścieklizna kończy się śmiercią.

Kolejną chorobą, która może wywołać paniczny strach przed wodą, jest zespół Cotarda. Jest to rzadkie zaburzenie psychiczne, obejmujące stany lękowe, fobie (w tym hydrofobię), a także:

• objawy nihilistyczne – czyli przekonanie o nieistnieniu własnego organu ciała, siebie lub świata zewnętrznego;
• objawy hipochondryczne – czyli przekonanie, że jakiś organ lub cały organizm nie działa prawidłowo;
• omamy;
• głęboką depresję.

Dwie ostatni przyczyny fobii wymagają natychmiastowego, specjalistycznego leczenia. W związku z tym, że hydrofobia może się nasilać z czasem, także samodzielna forma choroby powinna być leczona przez specjalistę. Z dużym powodzeniem stosuje się terapię kognitywno-behawioralną, rzadziej hipnozę lub farmakoterapię. Leczenie fobii jest zwykle skuteczne.

Hydrofobia a inne rodzaje fobii

Hydrofobia należy do fobii specyficznych. Specyficzne rodzaje fobii dotyczą konkretnego przedmiotu, postaci, sytuacji lub zjawiska, np.:

• klaunów,
• konkretnych zwierząt (myszy, pająków, ptaków, węży, psów, kotów),
• liczby 13,
• procedur medycznych (zastrzyków, zabiegów),
• ograniczonych przestrzeni,
• piorunów,
• starzenia się.

Wywołują one nieuzasadniony, bardzo silny lęk przed kontaktem z tą konkretną rzeczą, co skutkuje unikaniem jej, atakami paniki przy bezpośrednim kontakcie, a nawet strachem przed wypowiedzeniem jej nazwy, co zdarza się w skrajnych przypadkach.