- abcnerwica.pl
- Historie Użytkowników
- Sama sobie nie radzę
Sama sobie nie radzę
Nie dam sobie rady w dalszym życiu, na pewno. Wiem, że nie zdam matury. Przez to, że się stresuje jakimś sprawdzianem czy czymkolwiek przestaje się uczyć, żeby od tego jak najdalej uciec, a ostatnio zaczęłam nawet nie chodzić do szkoły. Przez co mogę nie zdać.
Powoli zaczynam się odcinać od przyjaciół i znajomych. Nie mam ambicji, bo wiem, ze i tak swoich planów nie osiągnę. Jestem strasznie wrażliwą i zakompleksiona dziewczyną. Kiedyś jak byłam jeszcze mała, powiedziałam sobie, że nigdy nic sobie nie zrobię, chodźmy nie wiadomo co się działo, bo wiem, że jestem jedyną córka moich rodziców i nie mogę im tego zrobić, ale obawiam się, że mogę złamać swoją obietnice.
Nie chcę tego, ale nie radzę sobie. Przepraszam, że tak chaotycznie to napisałam.
Mam na imię Renia, czuję się niepotrzebna i wciąż mam wyrzuty. Walczę jakby było nas dwie, dobro i zło żyje, ale wciąż chodzi myśl, jak się zabić. Jestem tchórzem, bo boję się tego kroku, więc cierpię tylko ile zdołam wytrzymać. Masz rodziców, nie wychowało mnie państwo, jestem człowiekiem, nie robiącym nic złego. Odeszłam od męża po 22 latach, odcinam się od wszystkich i czuje się jeszcze gorzej. Żyję tylko jeszcze dla Moni córki 17 letniej, to moje życie. Ma 39 lat a w środku czuję tylko chęć eutanazji. Myślisz, że jest ktoś, kto pomoże? Tak ty masz tą możliwość, powiedz tylko matce moja córka wszystko mi mówi nieraz też miała chęć skoczyć z dachu ale zawsze byłam i będę przy niej. Ona wie, ze w przeciwieństwie do mnie ma wsparcie, którego ja nigdy nie miałam. Nie wiem co znaczy mówić słowo mamusiu pomóż, kocham cię, życzę ci powodzenia i siły.
Reniu i Sasza mam na imię Magda i tak bardzo rozumiem co czujecie. Mam 27 lat i teraz to już prawie cały czas myślę o śmierci i o tym, że nie jestem w stanie się wyplątać z tego natręctwa negatywnych myśli. Czuję się jakby potrafiło mnie złamać każde spojrzenie, jakbym nie potrafiła już nic zrobić. Pół roku temu walczyłam najpierw z nerwicą, a potem depresją i nagle dzięki terapii, rodzinie i chłopakowi nagle wszystko przeszło, ale chwila niepewności i zagubienia i lęki i strach wróciły, a potem to już samo zaczęło się nakręcać. Rzuciłam pracę, bo wydawało mi się lub nie (to jest dziwne uczucie), że nie jestem w stanie już rozmawiać z ludźmi i miałam ciężką nerwicę. Najchętniej zaszyłabym się w domu albo zniknęła- cały czas mam ogromne wyrzuty sumienia, że taka teraz jestem zobojętniała jakby nic do mnie nie trafiało. Myśli samobójcze mam cały czas i bardzo się tego boję. Zawsze byłam osobą towarzyską, a teraz nie chcę się z nikim widzieć. Czuję, że nie mam nic do powiedzenia. Pozdrawiam was serdecznie i mam nadzieję, że przezwyciężymy" to coś" co siedzi przecież w nas!!
Sasza! Samo to ze mowisz o swoim problemie jest bardzo wazne. Zrobilas krok w przod. Podobnie jak Ty w szkole borykalam sie z podobnym problemem. Przed kazdym testem odczuwalam paniczny strach. Wiem ze ciezko jest sobie z tym poradzic. Z Twojego posta wynika ze jestes w klasie maturalnej lub za niedlugi czas w niej bedziesz. Rozumiem Twoje obawy zwiazane z tym egzaminem, jednak w rzeczywistosci nie jest on tak straszny jak sie wydaje.
Jestem Ciekawa czy masz jakies hobby pasje cos co Cie interesuje. Mysle ze jesli jest cos takiego powinnas poswiecic temu czas jesli nie postaraj sie odnalezc cos co sprawi Ci przyjemnosc. Piszesz rowniez ze boisz sie zycia ze nie osiagniesz swoich planow. Mysle jednak ze jesli zancziesz od realizacji tych najmniejszych po jakims czase zrealizujesz wszytskie. Porozmawiaj z rodzicami o tym co czujesz. Napewno Cie bardzo kochaja, znajdziesz u niech wsparcie.
Zycze Ci powidzenia i wytrwalosci nie poddawaj sie.
Po prostu szukam na tym forum jakieś magicznej rady, która odmieni moje życie chociaż wiem, że ona nie istnieje. Gdybym była pewna, że otrzymam wsparcie z ich strony, to przecież nie było by żadnego problemu, już dawno bym im powiedziała i wszystko było by w porządku. Problem w tym, że z mamą nie mam zbyt dobrych kontaktów, a tata po prostu mógłby tego nie zrozumieć i wiem, że jest to bardzo prawdopodobne (a ja nie zniosłabym braku akceptacji z jego strony). Jeśli chodzi o przyszłość. Osoby, które nie są otwarte, wygadane, kreatywne nie znała języków obcych, nie mają szans na zdobycie dobrej pracy. A ja nie daje sobie z językami rady. W sumie z niczym nie daje sobie rady teraz. Jest ze mną coraz gorzej najchętniej spałabym całymi dniami. To są takie moje głupie problemy. Ludzie tracą bliskich, chorują i jakoś żyją normalnie, a ja nie umiem sobie poradzić ze zwykłym życiem. Mam straszne wyrzuty sumienia z tego powodu. Już nie umiem normalnie rozmawiać z innymi ludźmi, wszystko się strasznie zmieniło. Nie wiem dlaczego taka jestem.
Sasza. Twój ból i lęk jest ogromny i trudny do opanowania, czujesz, że nie masz wsparcia i boisz się, że zawiedziesz rodziców. Często nasze wyobrażenia o tym czego inni od nas oczekują mijają się z rzeczywistością. Rodzice kochają swoje dzieci najbardziej na świecie, nawet jeśli nie umieją tego okazać i przede wszystkim pragną szczęścia dla swoich dzieci. Czasami uważają, że lepiej wiedzą co dziecko powinno robić w życiu. Spróbuj wyjaśnić im jak się czujesz, czego się obawiasz- twoje zdrowie i Twoje życie jest dla nich najcenniejsze i nawet jeśli na początku może skończyć się na awanturze, nie poddawaj się. Rodzice są tylko ludźmi i też mają prawo zdenerwować się, muszą mieć czas na oswojenie się z Twoimi problemami. Jesteś wyjątkową i niepowtarzalną istotą i drugiej takiej nie ma na całym świecie! I nawet jak nie będziesz znała żadnego obcego języka, to możesz znaleźć fajną pracę, która da Ci radość. Odezwij się do rodziców, albo na forum.
Witaj Sasza. Rozumiem Twoją sytuację. Chciałabym spróbować Tobie pomóc. Znam osobę, która ma podobny problem i na pewno chętnie porozmawia z Tobą. Jeżeli jesteś zainteresowana tą propozycją, proszę o kontakt na forum.
Dodaj nowy komentarz