Fobia społeczna

Ja mam ciężką depresję i fobię społeczną, już około 5 lat. Mieszkam sam, mam dom z ogrodem i prowadzę samotniczy tryb życia, nie mam ani jednego kolegi, ani jednej koleżanki, nie mam ani jednego znajomego, do którego bym mógł zadzwonić, z którym bym mógł się spotkać. Nikt do mnie nie przychodzi, oprócz listonosza, nie mam życia towarzyskiego, nikt mnie nigdzie nie zaprasza, tylko siedzę w domu i się dołuję. Od kilku lat śpię przy zapalonym świetle, bo jak je zgaszę, to mam przewidzenia. Panicznie boję się ciemności. Mam za sobą kilka prób samobójczych, prawie codziennie myślę o śmierci, do specjalisty mam daleko, bo od pięciu lat mieszkam na wsi, nie mam samochodu, mam tylko rower. W towarzystwie, jak czasem jestem (wesele w rodzinie), to siedzę i się nie odzywam, nie tańczę, nie bawię się, bo boję się, że wszyscy będą się na mnie patrzeć i się ze mnie śmiać. Co do wystąpień publicznych, to ze mną jest trochę inaczej, bo moja praca, z której się utrzymuję, to granie i śpiewanie na weselach, zabawach, festynach dla dużej publiczności na dużej scenie, jestem artystą. To mi nie sprawia problemu, ale nawet podczas występu mnie trochę peszy, jak ludzie się na mnie patrzą, dobrze jest, jak przed występem wypiję jedno piwo, to wtedy jestem bardziej rozluźniony. Jakieś 10 lat temu zacząłem się jąkać. Jak jestem w stresującej sytuacji (rozmowa z ładną dziewczyną, z kimś ważnym dla mnie), to nie mogę wydobyć z siebie nawet jednego krótkiego słowa. Wszyscy mi wchodzą na głowę, bo wiedzą, że nic im nie zrobię, bo jak będę próbował coś powiedzieć to zacznę się jąkać ze strachu. Nawet małe dzieci to wykorzystują przeciwko mnie i się ze mnie śmieją.
Seksu nie uprawiam (jedynie onanizuję się), na randki nie chodzę, spotkania towarzyskie - NIE. Do sklepu chodzę tylko wtedy, kiedy muszę, kiedy mam pustą lodówkę, wtedy robię zapas na dwa tygodnie i siedzę w domu dopóki mi się znowu jedzenie nie skończy. Czasem w sobotę jadę grać na wesele, ludzie po mnie przyjeżdżają i mnie potem odwożą do domu. Czasem też jadę rowerem do miasta do banku zapłacić rachunki, a tak to siedzę w domu. Ludzie u mnie na wsi nawet przez 2-3 tygodnie mnie nie widzą, mimo że mieszkam domek obok nich. Święta spędzam sam, nawet ich nie wyprawiam, bo po co? Dla mnie jednego nie ma sensu. Teraz będę moje szóste święta spędzone w samotności.
Za 2 miesiące skończę 30 lat (26.01.1980r - to moje urodziny).

Zastanawiam się nad jednym. W artykule jest napisane, że nieleczona fobia społeczna prowadzi do inwalidztwa.... no właśnie... o jakie inwalidztwo chodzi? Co się ze mną stanie?
Bo ja fobię społeczną mam od wielu lat, początki już miałem w szkole średniej ponad 10 lat temu i się nigdzie nie leczę. A z dnia na dzień czuję, że jest ze mną coraz gorzej.
Teraz mam na prawdę ogromne problemy z nawiązaniem kontaktu z kimkolwiek.

Ta fobia to musi być coś strasznego.
Człowiek, który przez to przechodzi musi być bardzo samotny.
Mnie się wydaje, że kiedyś też przez to przechodziłam, jak byłam bardzo młodziutka.
Teraz mam 40 lat. Musiałam to przezwyciężyć, bo kto miał by zająć się wszystkim w domu?
Córka też to ma i martwię się o nią.
Czy gdzieś popełniłam błąd w wychowaniu, że teraz się musi męczyć, a może to skłonność dziedziczona po rodzicach?

Witam, do tej pory nie spotkałam się z tym terminem, ale poczytałam i objawy pasują do mnie jak ulał. Już w szkole panicznie bałam się odpowiedzi przy tablicy i wszelkich innych publicznych wystąpień, tak jest do tej pory, zaraz się pocę i robię czerwona na twarzy. Robię wszystko aby być jak najmniej zauważalna przez ludzi, chyba w obawie przed krytyką. Od niedawna zauważyłam że nawet jazda komunikacją miejską i zakupy w większym sklepie zaczynają być dla mnie wyczynem, co się ze mną dzieje, czy to już fobia społeczna? Pozdrawiam

W młodości zawsze bywałem towarzyski i w centrum uwagi. Szkoła podstawowa, zawodowa - byłem kimś. Tak mi się przynajmniej wydawało. Uprawiałem wrestlig ;] Byłem przewodniczącym klasy. Brałem czynny udział w reprezentowaniu klasy na forum szkoły. Nigdy nie miałem problemów, by wyrażać własne zdanie. Ale te piękne młodzieńcze chwile, miały się zaraz obrócić w koszmar. Niespełna rok, w nowej średniej szkole, zaczęły się jazdy. Nie wiadomo skąd.. Przyspieszone bicie serca, pocenie się, drżenia ciała, zawroty w głowie, łamiący się głos. Wszystko narastało i się kumulowało. Miałem kilka poważnych napadów paniki - raz pisząc próbną maturę. Myślałem, że tam padnę. Serce waliło jak oszalałe. W głowie potężny zawrót i pustka. Na pęcherz cisnęło jakbym nie sikał cały dzień. Od potu który mnie gwałtownie zalał, dostałem dreszczy. Nie wiedziałem co się ze mną dzieje. Ale jakoś to przetrwałem. Zacząłem więc uciekać z lekcji i unikać sytuacji w których traciłem kontrole nad sobą. To właściwie cud, że zakończyłem szkołę średnią. Później było już tylko siedzenie w domu i próby samobójcze. Wreszcie po którejś kolejnej nieudanej, nastąpiło przełamanie. Wiedziałem, że się nie zabiję - nie miałem na tyle odwagi. Poszedłem w drugą stronę. Poszedłem poszukać pomocy. Trafiłem do lokalnej poradni zdrowia psychicznego i od tamtej chwili rozpoczęło się moje nowe życie. Od samego początku, pod opieką psychoterapeuty obalałem chore przekonania na swój temat, swojego otoczenia, robiąc tzw. doświadczenia i eksperymenty. Celowo wystawiałem się na trudną sytuacje, aby jej doświadczyć i ją przełamać. Zacząłem od zwykłych zakupów, rozmowy telefonicznej, kończąc na szkole policealnej w której posiedziałem dwa lata - bo tak mi się spodobała :) Podjąłem pracę, jako sprzedawca. Na co dzień mam kontakt z wieloma ludźmi, czasami mniej lub bardziej upierdliwymi. I nic mi się nie dzieje. W dziedzinie zawodowej, towarzyskiej, i powiedzmy że szkolnej, osiągnąłem sukces. Droga przez terapie, nie była łatwa. Wiele mnie to kosztowało, i wstydu, a przede wszystkim czasu, bo az 1,5 roku. Ale się opłacało. Mam 26 lat, i jedyne co mi pozostało to wreszcie poderwać sobie dziewczynę, której nigdy nie miałem. I to chyba mój ostatni krok w całej mojej terapii.

A dla wszystkich zniewolonych i załamanych tą okropną dolegliwością, mam jedną oczywistą radę. Nie wolno się poddawać. Trzeba szukać pomocy (Poradnia Zdrowia Psychicznego), i walczyć z tym cholerstwem. I nie ważne gdzie kto mieszka. Trzeba ruszyć się, i zacząć działać. Bo jeśli tego sami nie zrobicie, to nikt za Was tego nie zrobi. I uwierzcie mi, wiem co mówię. Nie jeden raz miałem pętle sznura owiniętą na szyji. Wówczas myślałem że to jedyne rozwiązanie - bo innego nie widziałem. A dlaczego? Bo każdy fobik jest chory dlatego, ponieważ nie umie obiektywnie interpretować tego co się wokół niego dzieje. Każdy fobik jest subiektywny do śpiku kości. I to jest właśnie jadną większą cholerną przyczyną Waszego stanu. Pomyślcie. Mamy jedno życie. Gdy już nas zakopią w tej ziemi, i minie od tej chwili 100 długich lat, to nawet nikt nie będzie wiedział o naszym istnieniu. Dlatego, choćbyście się mieli zaryć ze wstydu pod ziemie bo ręka Wam w publicznym miejscu zadrżała, to trzeba się wreszcie ruszyć do poradni i sprawę rozwiązać i zacząć cieszyć się z życia. Bo od tego ono jest - aby się nim cieszyć. Tego Wam wszystkim życzę ;)

Pozdrawiam

To prawda zgadzam się z tym shyman

No tka jonhy dokładnie to jest mało pocieszająca biore leki ,,T..................l'' trzęsie mnie troszke wieczorami szczegolnie nie wiem czemu te drgawki skąd pewnie od leku bo jak zawsze są tez równiez działania niepożądane :( pocieszającą mysla jest dla mnie terpia w listopadzie tego roku psychoterapia 10 osob grupowa i zobaczymy niedlaeko mego miejsca zamieszkania to łątwiej mi bedzie dojechac te 3 przystanki ub 4 , 25 zł za wizyte

ja mam fobie spoleczna i czuje ze ciagle spadam w dol. nic nie ma sensu, czasem zastanawiam sie po co ja zyje

krępuje mnie gdy ludzie na mnie patrzą.nie jestem brzydki ani upośledzony.pracuję. jestem samotny.brakuje mi odwagi by zagadać do dziewczyny. odwracam lub opuszczam wzrok. w szkole siedziałem w ławce przeważnie sam.denerwowało mnie to gdy się ze mnie śmiali czy dokuczali.czułem się jak frajer.nie lubię głupich cwaniaków.co jest?